BURN OUT??

Burn-out, chronische vermoeidheid, opgebrand, uitgeblust, oververmoeid.

Iets wat aan de orde van de dag is. Ik hoor het om me heen, ik zie het om me heen, ik voel het zelfs om me heen. Veel mensen zijn prikkelbaarder dan voorheen. Ze hebben weinig geduld, de tijd vliegt en iedereen lijkt een chronisch gebrek aan tijd te hebben. Alles moet vlug en snel gedaan worden. Zo snel mogelijk antwoord op mail, app, facebook enz. geven of ontvangen. Het liefst alles willen delen met iedereen en voo
ral gezien en gehoord willen worden.

Als ik dit typ krijg ik er al de rillingen van en heb ik het idee dat ik van alles moet gaan
doen: eten koken, met m'n kinderen spelen, poetsen, facebook checken, kijken of ik nog mail heb gehad. Bijzonder hoe dat werkt. Wat aandacht krijgt groeit.

Wil ik dit wel? Of heb ik hier een enorme hekel aan?
Het echte contact van hart tot hart met mensen die me lief zijn, dat is waar ik naar verlang. Rust om te genieten van het leven. Om stil te staan bij die kleine ontwikkelingssprongetjes van m’n prachtige dochters. Me niet schuldig hoeven voelen omdat ik niet alles perfect doe. Als er nog een stapel was op me ligt te wachten terwijl mijn man aan het werk is om voor ons gezin geld te verdienen. Ik hier durf, kan en mag genieten van die kleine magische geluksmomenten. Ze gaan zo snel voorbij. Heel cliché maar zo verschrikkelijk waar. Hoe ontstaat dat nou zo’n Burn-out?

Dit kan vele oorzaken hebben. Altijd voorafgaand aan een fysieke burn-out is dat het begint met overprikkeling. Overprikkeling op energetisch niveau. Iets wat veel mensen nog niet in de gaten hebben totdat het fysiek naar buiten komt. Je raakt oververmoeid, je krijgt een maagzweer of andere vage klachten. Structureel over je grenzen heen gaan en te veel van jezelf vragen. Vooral bezig zijn met anderen, je werk, zorgen voor…, “verkeerde” voeding…enz. Vergeten te luisteren naar je eigen lijf en gevoel. Vaak omdat je jezelf niet op de eerste plaats zet. Want dat zou toch egoïstisch zijn? Wat vinden anderen er van? De buitenwereld heeft veel invloed op jou. Je wilt aardig gevonden worden. Je wilt dat mensen trots op je zijn, dat ze zien dat je met hard werken je geld verdient. Dat je gezien en gehoord wordt voor wie je bent en wie je denkt te willen zijn. Maar luister jij wel naar jezelf? Zie jij jezelf? Ben je wel gelukkig?

Een burn-out ontstaat niet voor niets. Je lijf zegt je letterlijk te stoppen met het leven zoals je dat gewend bent te doen. Je lijf verplicht je om rust te nemen en naar jezelf te gaan luisteren. Je kan immers niet verder want je bent ingestort. Alles is te veel. Verdriet, boosheid, frustratie, alles lijkt er tegelijk uit te willen. Waar moet je beginnen?

Zodra je je realiseert en gelooft dat jij invloed hebt op je eigen leven, je weet dat jij de antwoorden in jezelf hebt om hier weer uit te komen, de oorzaak gaat zoeken op de plek waar het probleem begonnen is. Weet je dat je de reis naar jouw binnenste mag gaan maken om hier weer bovenop te komen. Ik ben er van overtuigd dat dit geen traject is van jaren. Ik ben er van overtuigd dat jij, als jij die intensieve reis aangaat, uiteindelijk dankbaar bent dat dit jou is overkomen. Omdat je er een gezonder leven met veel meer balans aan over hebt gehouden, wat je je levenlang zal koesteren.

Durf jij het aan?

Verstand versus Gevoel

IMG_6663

Wij leven in de westerse wereld. Een wereld waar veel mensen niet meer gewend zijn om hun gevoel te vertrouwen. Alles moet verklaarbaar zijn, alles moet logisch te beredeneren zijn, overal moet minstens onderzoek naar zijn gedaan en vervolgens uitleg aan gegeven kunnen worden. Goed onderbouwde meningen worden gewaardeerd. Als je zegt: “het voelt wel of niet goed”, wordt dat door veel mensen aan de kant geschoven. Dat is niet voldoende reden om iets wel of juist niet te doen. Terwijl er niks dichter bij je eigen kern staat als je gevoel. Dus mensen die aangeven: “het voelt niet goed” dat zijn mensen die zichzelf en hun kern serieus nemen. Vaak zelfs nog wel daardoor de beste beslissingen nemen.

Zo zijn er namelijk altijd “onverklaarbare, niet te onderzoeken dingen” want waarom:

  • krijgen we last van onze rug als we stress ervaren?
  • krijgen we pijn in ons hoofd als we te veel dingen tegelijk moeten doen?
  • moeten we vaker naar de wc als we onrustig zijn, zenuwachtig zijn?
  • voelen we buikpijn of misselijkheid als we zenuwachtig zijn of onbewust spanning ervaren?
  • voelen we dat er iets gaat gebeuren voordat het daadwerkelijk gebeurd? En waarom lijkt dit bij dieren nog beter ontwikkeld?
  • Spreken we van telepathie als je tegelijk aan iemand of iets denkt of elkaar op hetzelfde moment een berichtje wilt sturen/wilt contact?
  • Voelen sommige tweelingen/mensen elkaars emoties of gevoelens?
  • bestaat de wet van Murphy?
  • zijn er mensen die niet zwanger worden, terwijl uit medisch onderzoek geen redenen zijn voor het uitblijven van een zwangerschap?
  • voelen honden aan dat hun baasje onderweg naar huis is, zeker een kwartier voor thuiskomst?
  • enz…..

Ik ben van mening dat toeval niet bestaat. Dat dingen gebeuren met een reden. Als je maar dieper durft te kijken/voelen in je eigen lijf, naar je eigen kern. Als je leert luisteren naar de signalen die je lijf je geeft, hier mee aan de slag gaat en je eigen intuïtie serieus neemt.

Nu ik meer van mezelf aan de buitenwereld laat zien, merk ik dat het misschien niet eens waar is wat ik bovenaan dit bericht schrijf: ‘Dat wij niet meer gewend zijn om ons gevoel te vertrouwen.’  Misschien zit het er meer in dat we het onderweg ergens ‘verleerd’ zijn en dat we het ons gewoon mogen her-inneren, want je gevoel komt vanuit je hart, je ziel. Dichtbij jezelf…….